كه هيچ شنيده‌اى هرچند كه پنهان باشد از ادراك او به در نمىرود . و البته او بدون اندام مىشنود . سميع ، در قرآن و حديث قرآن كريم ، صفت " سميع " را همراه صفت " عليم " 32 بار ، و با صفت " بصير " ده بار ، و با صفت " قريب " ، يك بار ياد كرده است . تعبير " شنونده دعا " نيز دو بار ذكر شده است . سميع بودن خدا در آيات و احاديث ، شاخه‌اى از عليم بودن او و به معناى آگاه‌بودنِ او از شنيده‌ها و آواهاست ؛ يعنى هيچ سخن و آوايى ، هر چند پنهان ، بر خدا پوشيده نمىماند . شنوا بودن خدا ، مانند آفريدگان نيست كه مسبوق به جهل باشد و از ره‌گذرِ ادات و ابزار ، تحقّق پيدا كند . قرآن " پس هر كس آن [ وصيّت ] را بعد از شنيدنش تغيير دهد ، گناهش تنها بر [ گردن ] كسانى است كه آن را تغيير مىدهند . آرى . خدا ، شنواىِ داناست " . " آن جا [ بود كه ] زكريا پروردگارش را خواند [ و ] گفت : " پروردگارا ! از جانب خود ، فرزندى پاك و پسنديده به من عطا كن ، كه تو شنونده دعايى " " . " بگو : اگر گم‌راه شوم ، فقط به زيان خود گم‌راه شده‌ام ، و اگر هدايت يابم ، [ اين از بركتِ ] چيزى است كه پروردگارم به سويم وحى مىكند ، كه اوست شنواىِ نزديك " . " آيا مىپندارند كه ما راز آنها و نجوايشان را نمىشنويم ؟ چرا ؛ و فرشتگان ما پيش آنان [ حاضرند و ] ثبت مىكنند " .